ԱՐԱՄ ՊԱՉՅԱՆ / Շախմատային նովել

Hello Karen, is everything OK?
(sms)

- Դա նման էր լինել-չլինելուն,  ինչպես ամեն ինչը,  ոչ ոք չգիտեր, որ նա կա, բայց կար, այդպես Աստծո հետ է լինում. ոչ ոք չգիտի, որ նա կա, բայց հիմա  խոսում է, համոզված եղիր, ծխելու բան ունե՞ս, ես թունդ ծխախոտ եմ սիրում:Ծերուկին սլիմս հյուրասիրեցի, դժգոհեց, բայց ճար չուներ, վերցրեց ու միանգամից վառեց այն: Գիտե՞ս, ես աղմուկ չեմ սիրում, ներվային մարդ եմ, ինձ լռություն է պետք, որպեսզի հաշվեմ քայլերս: Իսկական ձայնը լռության ներսից է գալիս, դատարկությունից, սևից, զրոյից. զգույշ է գալիս, լուցկու հատիկներ վառելով, ուշադիր պիտի լինես, որ որսաս, պինդ բռնես, ինչպես  արմունկիդ կանգնած ճանճին, չկասկածես, եթե հաջողացրիր, նա երբեք չի խաբի քեզ, դու կրկին կլսես ձայնը, որը հնչում էր, բայց  չէիր լսում և դրանից հետո միայն  կկատարես քո հռչակավոր քայլը:

Ծերուկը լռեց: Նրա` հաստ շրջանակներով ու մեծ ոսպնյակներով ակնոցը կախվել էր արևից կլպված սուր քթին: Սարյանի այգում անցուդարձ  էր, նստարանները լիքն էին մարդկանցով: Նա շագանակագույն տաբատի գրպանից հանեց անլվա, ճմրթված թաշկինակը, ձեռքով մի քանի անգամ տրորեց, փափկացրեց, հետո ողջ եռանդով ու բծախնդրորեն անցավ քթին. ներսի պարունակությունը քամեց, դատարկեց մեջը,  թաշկինակը մի քանի տակ կոլոլեց ու նորից խոթեց գրպանը:

Տարածել

Hide Sites